Eskiden çok şey bildiğimi sanıyordum. Dengemi bulmakta zorlanıyordum. Eril tarafımı çok kullandığımı sonradan fark ettim; bunu görmek kolay olmadı.

Geleceğin bilinmezliği beni korkutuyor, bu bilinmezlik içimde öfkeye dönüşüyordu. Ben de dik durarak, güçlü görünerek, yani eril tarafımı ön plana çıkararak kendimi koruma altına aldığımı sanıyordum.

Sisteme güveniyormuş gibi yapıyor ama aslında hızlı hareket ederek bilincimi, duygularımı ve dengemi kuramadığımı seneler sonra fark edip bununla yüzleştim.

Pek kolay olmadı ama kabullendim. Önce kendimi tanımayı, tepkilerimi derin nefes alarak ve durarak gözlemlemeyi öğrendim. Dişil enerjimi kullanmaya başladım. En önemlisi, duygularımı, bedenimi ve bilincimi yönetmeyi öğrendiğimde gerçek dönüşüm başladı.

Mutluluk, sabit bir hâl değildir. İçimizde kalıcı olarak duran bir duygu hiç değildir. Daha çok, bir hareketin ne olduğunu anlayabildiğimiz an gibidir. Bir şey olur, bir şey tamamlanır ve içimizde kısa bir genişleme yaşanır. Sonra zihin yeniden hareket eder.

Platon’un mutluluk tanımı bu yüzden şaşırtıcı ama gerçektir:
Mutluluk, arzumuzun bir nesneden başka bir nesneye geçişinden başka bir şey değildir. Arzu durmaz; yön değiştirir.

Sorun, bu hareketin ne olduğunu anlayamadığımızda başlar.

Çünkü mutluluğu kalıcı bir durum sanırız. Onu tutmaya, dondurmaya çalışırız. Oysa her tutma çabası beraberinde kaybetme korkusunu getirir.

Burada mesele mutluluğu üretmek değildir.
Mesele, mutluluğun nasıl ortaya çıktığını ve nasıl çözüldüğünü anlayabilmektir.

Bir şeyi isterken içimizde ne oluyor?
Elde ettiğimizde bedende ne değişiyor?
O his kaybolurken zihin hangi hikâyeyi yazıyor?

Mutluluk sadece zihinsel bir düşünce değil; bedensel bir deneyimdir. Beden gevşediğinde, nefes derinleştiğinde, içimizde kısa bir “tamam” hissi belirir. Bu his uzun sürmek zorunda değildir. Ama gerçektir.

Bu yüzden mutluluk, sahip olunacak bir şey değil;
ne olduğunu anlayabildiğimiz anlarda derinleşen bir deneyimdir.

Belki de mutlulukla ilgili en sade ve dürüst yaklaşım şudur:
Onu yakalamaya çalışmak yerine, ne olduğunu anlayabildiğimizde orada kalabilmek.